Wijk bij Duurstede, 30 juni 2020. Ik blijf me verbazen over hoe we als raad meegenomen worden in de besluitvorming. Zo ook weer bij de voorbespreking over het museum. Al 10 jaar zijn we onderweg om het museum in het Oude Stadhuis te vestigen en vele tegenslagen hebben tot enorme vertragingen geleid.

Dit verliep volgens mij als volgt:

  • De raad krijgt een plan voorgeschoteld voor een museum in het Oude Stadhuis
  • Op basis van dat plan stelt de raad een budget beschikbaar
  • Bezwaren van de omgeving maken dat het plan ingrijpend aangepast moet worden; wat leidt tot vele vierkante meters minder
  • Tijdens een voorbespreking wordt het aangepaste plan gepresenteerd aan de raad en de omgevingsvergunning wordt prompt een aantal dagen later al ingediend
    • Niet bekend is of dit plan binnen het budget gerealiseerd kan worden; de aanbesteding loopt nog
    • Niet bekend is of het museum de benodigde budgetten heeft voor de inrichting
    • Niet bekend is of er een sluitende exploitatie voor het museum en VVV gerealiseerd gaat worden
  • Belanghebbenden kunnen bezwaar aantekenen
  • Als het aangepaste plan gerealiseerd kan worden binnen het budget van het oorspronkelijke plan, dan gaat het college na afloop van de bezwaartermijn over tot uitvoering van het plan.

Wat staat hier nu eigenlijk? Heeft de raad destijds de wethouder mandaat (de vrije hand) gegeven om tegen een bepaald budget het museum te huisvesten in het Oude Stadhuis? Wat blijkbaar betekent dat de raad niet meer in beeld is over datgene wat er uiteindelijk komt; en alleen nog maar geïnformeerd hoeft te worden dat er wat komt!

Kijkend naar de manier waarop gereageerd wordt bij vragen over het plan en het proces, dan is ‘verbazing’ veel te zacht uitgedrukt. De opmerking van de wethouder: “de raad is niet meer aan zet, alleen als er nog extra budget nodig is”, heeft bij velen in de raad (veelal de oppositie uiteraard) wrevel, ergernis en onbegrip opgewekt. Onbegrip over geen invloed meer hebben op het resultaat en daarnaast zorgen over wat ons financieel te wachten staat. En budgetoverschrijdingen zijn, zoals we weten, geen uitzondering.

Ik verwacht bij een wethouder, met portefeuille ‘Regisseren op meedoen, meedenken en meesturen!’, toch echt wat anders. Waar is de nieuwsgierigheid, verwondering en uitnodiging tot meedenken gebleven (Deep Democracy)? Hier stoor ik me het meest aan; het totaal niet meer willen kijken naar alternatieve opties en de raad hierover in het ongewisse laten.

Want nu blijkt dat een groep burgers, geheel op eigen initiatief, een uitgebreid alternatief plan aan de wethouder heeft gepresenteerd. Een plan voor verbouwing en huisvesting van het museum in het voormalige Ewoud en Elisabeth Gasthuis in de Oeverstraat én verbouwing van het Oude Stadhuis voor verhuur t.b.v. representatieve en zakelijke bijeenkomsten. Beide mét een (op het eerste oog) sluitende exploitatie. Dat er zelfs opbrengsten mogelijk zijn voor de gemeente. Ik vind het de moeite waard om hierbij stil te staan en dit te onderzoeken. We moeten zeker in deze tijd als raad en gemeente kritisch kijken naar uitgaven en opbrengsten.

En ik vind als raadslid dat we ook altijd op zoek moeten gaan naar de beste, meest duurzame oplossing voor onze gemeenschap. Ons niet laten leiden door emotionele argumenten: ‘dat het al zo lang heeft geduurd voor het museumbestuur’ bijvoorbeeld. Ik pleit voor een gezamenlijk gedragen besluit in alle redelijkheid en realiteit. Met ruimte voor presentaties van alle (aangepaste en nieuwe) plannen, een open gesprek en debat met de raad, zodat we samen besluiten over deze belangrijke Wijkse kwestie!

Jos Soons
Duurzaam Wijk

Dit artikel is een reactie op het eerder geplaatste artikel over de verbouwing van Museum Dorestad.

Gratis nieuwsbrief

Aanmelden of afmelden

De nieuwsbrief wordt dagelijks na 18.00 uur gemaild.
captcha